zondag 13 mei 2018

We zien wel

Maart 2015

"Ze kunnen er uiteraard geen termijn op plakken," zei ze, "maar we moeten realistisch zijn. In het beste geval zal het 15 jaar zijn."
De vrouw die ik mama mag noemen stond met een ernstig gezicht voor mij. 
Ze was een indrukwekkende vrouw. Niet alleen door haar grote gestalte. 

De dag voordien had ze het plafond van ons atelier geschilderd, en de restjes verf kleefden nog aan haar vingers. 
Haar linkerhand was iets dikker dan haar rechter, als herinnering aan de helse periode 2 jaar voordien.

"Volgende week zal ik niet op de kindjes kunnen passen," zei ze, "ik moet weer aan de bestralingen."

Ik luisterde amper. Ik rekende. 
Naar wat komen zou. 
Ik dacht aan de diploma-uitreiking van de kinderen, die ze sowieso zou missen.

"Jij doet daar wel een paar jaar bij," zei ik, "voor de statistieken."

De vrouw voor mij had zoveel om naar op te kijken. Ze had me het leven geschonken en het leven geleerd. 

Ze glimlachte.


"We zien wel," zei ze.




maandag 16 april 2018

3x schoolvreugd


16 april 2018, vanaf vandaag ben ik kinderloos overdag! 
Na bijna 7 jaar geen dag zònder kindjes, mocht ik vandaag 3 exemplaren aan de schoolpoort droppen. Ik bleef met lege handen achter.
En hoewel ik nu al verlang tot 15.30u, voelt het stiekem toch goed. Ik kan doorwerken zonder brandjes te blussen, elfendertig keer schoenen aan en uit te doen en potjes uit te kuisen. Een klein dansje is gepermitteerd vind ik.

Bores was niet helemaal akkoord. Hij ging trots de speelplaats op, keek even rond, en wandelde terug naar de fiets. 
Hij zit op een megaleuke school, dat is zeker. Maar dat moet hij zelf nog beseffen.

Dit blogje smeekt om enkele leuke oneliners van zijnentwege, maar helaas gaan zijn verbale capaciteiten nog niet zo ver. Wat hij wel goed kan zeggen is: 'boekentas'. En 'mama boekentas maakt'. Dat ook. 
Omdat ik niet kon kiezen wat het 'thema' van zijn lederen tas zou zijn, maakte ik een print van 3 dingen die waar hij erg van houdt. Vanaf vandaag flaneert hij met een kraan-dino-uil-boekentas. En die showt hij graag!











zaterdag 17 februari 2018

Alcoholtanden

Het gebeurt wel vaker, dat we met volle interesse naar het veranderende gebit van dochterlief zitten te staren. 6 jaar is ze, en 5 melktandjes maakten reeds plaats voor ofwel een nieuwe tand, ofwel een gapend gat.
Met toch een kleine verontrusting kijken we naar de enorme tand die tevoorschijn komt. Letterlijk dubbel zo breed als zijn schattige buurman, en zich duidelijk niet bewust van de richting waarin hij moet groeien.

“Ik ga er moeten aan wennen hoor,” zeg ik, “aan een mond vol grote tanden!”

“Waarom zijn kleine tandjes eigenlijk melktandjes en niet gewoon ‘kindjestandjes’?”, vraagt Norah.

“Hmmmmm”, zeg ik, “ik weet het eigenlijk niet. Het kan helemaal mis zijn, maar ik vermoed dat het iets te maken heeft met de periode in het leven dat die tandjes groeien.”

“Omdat kleine kindjes veel melk drinken?”, vraagt Norah.
“Dat kan”, zeg ik.

Norah denkt na.
“Maar waarom heten grotemensentanden dan ‘grote tanden’? Dan kan je ze toch beter Koffietanden noemen!
Ze grijnst.
Of Alcoholtanden!”



vrijdag 9 februari 2018

Een draak en een poezenmoeder. Carnaval!

Het is weer zo ver, de allerleukste dag van het jaar!
Ik ben het prototype 'chaotische moeder', en ik durf al eens iets vergeten. Maar voor carnaval ben ik doorgaans al enkele weken op voorhand in de weer. Ik laat me dan ook met plezier helemaal gaan. ☺️
Rube besliste snel dit jaar. Hij zou een draak worden, om een hele dag gepermitteerd te kunnen grommen.
Bij Norah was het moeilijker. Oorspronkelijk wilde zij een ballerina zijn, maar gezien het winterweer vond ik die keuze niet zo voor de hand liggend. (Awoe voor het feit dat carnaval in de winter valt. Wij willen zomerkostuums!). 
En toen redeneerde ze slim. Ze wilde zo graag haar knuffelpoes Daisy eens meenemen naar school, maar op school houden ze er niet van dat er speelgoed van thuis meegebracht wordt.
"Als ik me nu eens zou verkleden in de mama van Daisy", dacht Norah, "dan kan ik Daisy meedoen als mijn kitten!"

Dus Norah ging als Poezenmoeder. Niet meer dan een listige smoes om haar knuffel mee te nemen naar school.

Ondertussen ligt ze met koorts in bed, na een week lang haar grenzen aftasten. Carnaval haalde ze nog net, tot haar groot geluk. (En het mijne. Ze was al eens ziek op carnaval, en dat vond ik toch wel jammer voor het kostuum dat ik maakte 😏) Maar de vakantie zal ze vermoedelijk in bed doorbrengen... Is dat griepseizoen nog niet voorbij?


De basis van de drakenkop en -vleugels maakte ik uit een kapot verzorgingskussen. De ogen zijn balletjes uit de kauwgomballenautomaat, met een fietslichtje in.


In de ogen zitten fietslichtjes. Want draken hebben lichtgevende ogen, toch?






















Een klein drakenjong op school, is dat niet superschattig?


Stof kocht ik bij Yesfabrics.nl, de vleugels en de kop maakte ik uit een oud verzorgingskussen.

donderdag 14 december 2017

De voorwaardelijke wijs

Terwijl op de achtergrond enkele acteurs het beste van zichzelf geven in Steracteur Sterartiest en Bores naast me op de zetel slaapt, typ ik naarstig op mijn laptop.
Op onze oprit ligt nog een goeie laag sneeuw die maar niet wil smelten.

Het is druk. Dat ik hier nu, om 22u nog aan het werk ben, dat is dagelijkse kost. Het schrijven, het komt er niet meer van. En hoe hard ik het ook probeer, ik slaag er niet in de tijd even vast te houden. Maar misschien moet ik vandaag het moment grijpen. 14 december. Precies 2 jaar geleden zou je voor een laatste keer thuis zijn.

Ooit schreef ik: ‘als het hiernamaals internet had’.
Je zou versteld staan mama, van wat het leven ons brengt. Echt.

Ja, je zou trots zijn op wat we allemaal doen. En op de band tussen de zussen. (Geen zorgen, ook zakelijk komen we geweldig goed overeen. ;-) ) Ik zou je onze projecten laten zien, zou honderduit vertellen over welke plannen we hebben met ons huis. Veel schiet er momenteel niet meer van over, maar die ruwbouw wordt ons droomhuis.

Ik zit in de zetel waar jij lag, dit is nu even mijn nieuwe thuis. Samen met de kindjes en Dries, woon ik in jouw naaikamer. Ik kijk naar de zorgvuldig verzamelde spullen - waar je potentieel ooit iets mee zou maken - net voor ik in slaap val.

‘Mama’, zegt Norah ’s avonds. ‘Oma ‘Merjam’ is de beste oma van de wereld. Het is niet eerlijk dat ze dood is’. Naar gewoonte moet ik het verhaal opnieuw vertellen. Over hoe en waarom je ziek werd.
In elke beweging denkt ze aan jou, bij alles wat ze doet, vernoemt ze je. Met de tekeningen die ze voor jou maakt, zou ik een hele kamer kunnen vullen. Het loslaten lukt moeilijk.
‘Is er al een ster die 'Merjam' heet?’ vraagt Norah.
‘Ik denk het niet,’ zeg ik, ‘maar ik vind het wel een geweldig idee’.

Ik zou zo graag vertellen over de nieuwe school, en over de tanden die uit Norahs mond zijn gevallen. Zomaar. Gewoon omdat ze groot wordt.
Zei ik al dat ze kan schrijven? Niet meer die schattige druklettertjes die ze toen schreef. Tegenwoordig schrijft ze échte schrijfletters, alsof ze nooit anders deed.
Ik zou vertellen over Rube, die nog precies dezelfde is, alleen een beetje groter. Hij gaat nog steeds consequent averechts door het leven en is zijn heerlijke peperkoeken hartje nog niet kwijt.
Ik zou vertellen over Bores. Dat kleine jongetje waarvan je niets weet. Het baby’tje dat geboren werd net voor jij je lichaam los moest laten. Bores is een schat mama, een levende knuffelbeer. Een knap ventje met karakter. Je zou zoveel van hem houden.

Eén van de laatste foto’s die ik heb van jou, is er eentje met Bores. Je doet je best hem vast te houden, maar de pijnlijke blik verraadt je. Een gezond stralend leventje tegen jouw zieke lijf.

Je zou zien hoe ik meer en meer in jou verander.
En de zussen zouden overtuigd knikken en gniffelen.


Mag ik toch even vloeken, voor alle kleine dingen die je mist?
Mag ik even zeggen dat ik het hààt te moeten schrijven in de voorwaardelijke wijs?

zondag 12 november 2017

Zelfbedrukte stoffen - zeefdruk met stencils



Wie me volgt op instagram zag de foto’s van mijn zelfbedrukte stofjes waarschijnlijk al passeren. Ballerina’s, flamingo’s, tractors… (die laatste 2 zijn ontworpen door Norah).
Gedaan met zoeken naar het perfecte stofje voor mijn naaisels!
Toegegeven, voor de naaisels zelf had ik nog geen tijd, maar nu heb ik wel heerlijke stofjes om mee aan de slag te gaan als mijn dagen (hopelijk) weer wat rustiger worden.

Het klinkt moeilijk: zelf stoffen bedrukken. Maar eigenlijk is het erg gemakkelijk.

Ooit volgde ik een cursus zeefdrukken, en dat was heel leuk. Thuisgekomen bleef ik echter op mijn honger zitten. Het gebrek aan materiaal en het ontbreken van ruimte om het potentiële materiaal te zetten, maakten dat ik de techniek nadien nooit meer gebruikte.

Maar toen ik enkele weken geleden de instagrampagina van bobbinhood ontdekte, werd mijn enthousiasme voor zeefdruk weer aangewakkerd. Het is bijna een hype in het instagramlandschap. Overal waar ik kijk, zie ik #wearebobbinhood passeren. Stuk voor stuk superleuke stofjes, helemaal zélf bedrukt. En je kent me, als iedereen rond mij dat kan en ik niet, dan moet ik dat dringend leren. ;-)

De workshop bij bobbinhood duurt 3 uur. In die tijd leer je op een heel eenvoudige manier - via stencils en een zeef - stoffen bedrukken. Voor mijn part mocht de workshop nog langer duren, want het was zo leuk dat ik de hele dag had willen drukken.
En dat is het leuke aan deze techniek: het is zo beperkt in materiaal, dat het heel erg toegankelijk is voor iedereen. Ik kocht op het einde van de les een doosje met alle benodigdheden, en kon gewoon thuis verder werken.

Ik maakte nog niet zo veel (tijdsgebrek, je-weet-wel), maar heb ik mijn hoofd wel duizend ontwerpen die ik zeker nog op stof ga zetten. Norah doet dit jaar haar Lentefeest, dus wie weet maak ik wel een thematische outfit! :-) Haar flamingo-gekte is (jammer genoeg) wat gaan liggen. Unicorns en regenbogen, dat is wat ze wil. En ballerina's, nu ze zelf balletles volgt. (En floep: de ideetjes voor een eenhoorn-met-tutu-feest ploppen in mijn hoofd. Even afwachten nog, want wie weet wat de komende maanden nog brengen in haar meisjes-brein.)

Wie zelf zin heeft om te leren drukken met stencils is meer dan welkom in ons atelier op zaterdag 16 december, waar we Marleen van Bobbinhood hebben uitgenodigd om bij ons de workshop te komen geven. (Ja, het was zò leuk. We konden het niet laten. :-) )

Inschrijven kan via contact@atelierferyn.be
Opgelet! Er zijn slechts 8 plaatsen per groep.

Concreet:
  • Wanneer?
    groep 1: 9 tot 12u - groep 2: 14 tot 17u
  • Prijs? 79€
  • Locatie? Atelier Feryn
    Desselgemstraat 75 te Deerlijk

Hopelijk tot dan!

donderdag 21 september 2017

Indianenfeest

Bores denkt sinds september dat hij uit elke grote doos een prachtige auto gaat toveren. Het pakketje van Zalando was een ware ontgoocheling vandaag.
Dat het september was, dat zullen we geweten hebben. Norah werd 6, Rube werd 4 en Bores werd 2.
3 prachtige leeftijden.
De septemberkindjes waren jarig en daar hoort - uiteraard - een feestje bij!

Omdat versieren en bakken in een thema gewoon zoveel leuker en gemakkelijker is (te veel keuze anders!), kozen we voor het thema: INDIANEN. Niet dat de kindjes specifiek iets met indianen hebben. Maar ze vonden zelf geen compromis (Norah wou een ballerinafeest, maar dat zag Rube niet zitten). Dus koos ik voor iets dat voor iedereen wel leuk zou zijn.
Bijna al het lekkers werd gemaakt door zus Yanne. De beste hobbybakker van de wijde omgeving. Veel van de recepten vind je reeds op haar blog, de rest komt er later nog wel op. ;-)
Ik ga er niet te veel woorden aan vuil maken, de beelden zeggen genoeg.

De totempalen die Norah maakte vind ik supergeslaagd. Heel simpel: ik heb papier opgerold en er een dekseltje onder geplakt. En Norah maakte er prachtige totem-figuren van. De perfecte potjes om de popcorn in te serveren!

En kijk naar die veren overal! Dat is een heel leuk project om met de kindjes te doen. Ze kunnen zich helemaal laten gaan in het schilderen, en dan knip je er vormen uit, zonder de lijnen van het schilderij te volgen. Zo krijg je slingers met een prachtige aflopende print.

En dan, tjah, al dat lekkers... Dat is om héél lang na te genieten.

Een tip, voor als je je zelf aan zo'n feestje waagt: kies een beperkt kleurenpalet. Norah en Bores kregen enkel roze en groene verf om mee aan de slag te gaan. En ook in het gebak hielden we ons zoveel mogelijk aan die kleuren (bruin/wit/zwart/goud + groen en roze).
Op die manier past alles bij elkaar, hoe uiteenlopend het ook is.