Grote gedachten en kleine verhaaltjes over grote helden met kleine hartjes.
Over het houden-van en het zoeken-naar, het omarmen, het verzuchten.
Over het kleine geluk.
Elke maand maak ik een foto van onze kinderen. Op dezelfde plaats,
in dezelfde sfeer. En elke maand vertel ik hen een piepklein beetje
over zichzelf. Opdat we de kleine momenten in hun opgroeien niet zouden vergeten.
februari 2017
Norah- 5 jaar 5 maanden
Je sprong.
Je tekeningen krijgen plots
een andere vorm. Een mannetje staat niet meer in het midden van het
blad, maar rust op de rand en de zon komt steevast uit het hoekje. Het blad is een duidelijk kader voor jouw creatieve avonturen.
’s
Avonds wil je niet meer naar het verhaaltje luisteren, maar wil je zélf
lezen, ook al kan je dat nog niet echt. Je spelt letter voor letter tot
je snapt welk woord er staat, en je straalt als het lukt.
Rube - 3 jaar 5 maanden
Je sprong.
Het wordt gemakkelijker communiceren met elkaar. Het gevoel dat we helemaal naast elkaar praten en dat jij niet begrijpt wat ik zeg, is er niet meer. Dat wil uiteraard niet zeggen dat je effectief ook luistert naar wat ik zeg. ;-)
Het leeuwenkostuum dat ik maakte voor carnaval is gebombardeerd tot de favoriet uit de kleerkast. Luid brullend loop je door het huis. Jouw manen wild en jouw blik woest. Aan je voeten heb je groene wollen pantoffeltjes. Ik vraag me niet meer af waar de term ‘pantoffelheld’ vandaan komt.
Bores - 1 jaar 5 maanden
Je sprong.
Letterlijk, want plots spring je met 2 benen tegelijk. Het is superschattig om te zien hoe je je voorbereidt op een sprong die je de volle centimeter van de vloer verwijdert.
Ook jouw taal zette deze maand een ferme stap vooruit. Hoewel je nog niet echt verstaanbaar praat, is je gamma aan klanken wel plots veel uitgebreider. Naast ‘mama’ in 300 intonaties, zeg je nu ook ‘kijk é!’ (net voor je een kunstje doet) en een heleboel niet typ-bare woorden die elk effectief een betekenis hebben.
Rube werd een leeuw, vanzelfsprekend.
Toegegeven, ik heb een beetje overtuigingskracht nodig gehad om hem het kostuum te laten aantrekken. Rube zit volop in de peuterpuberteit, bij hem mag je de NEE-fase heel letterlijk nemen. Meer nog, NEE is net niet negatief genoeg, dus Rube roept consequent: 'NEE, NIETS, NIEMAND, NOOIT!', als je hem iets vraagt.
Hij wilde dus geen leeuw zijn, hij wilde ook niet verkleed zijn en hij wilde ook niet naar school gaan.
Dus trok ik het kostuum aan bij kleine broer.
Eén blik op Bores was voor Rube genoeg om tòch een leeuw te willen zijn. Voilà, zo simpel was dat.
Norah is een eenhoorn. Een Joenicorn, zoals ze zelf zegt. Een flamingo was ze vorig jaar al, en de extreme roze-fase lijkt wat gaan liggen. (Het is nog steeds nog vol overtuiging haar lievelingskleur hoor, maar andere kleuren krijgen weer toegang tot haar leven.)
Een eenhoorn is dus òòk een geweldig dier (met hartjes én goud)! 'Dan ga ik nu een beetje over regenbogen wandelen', zei Norah, en ze huppelde weg.
Elke maand maak ik een foto van onze kinderen. Op dezelfde plaats,
in dezelfde sfeer. En elke maand vertel ik hen een piepklein beetje
over zichzelf. Opdat we de kleine momenten in hun opgroeien niet zouden vergeten.
januari 2017
Bores - 1 jaar 4 maanden
Rube - 3 jaar 4 maanden
Norah - 5 jaar 4 maanden
Norah staat met haar rug naar Bores. ‘Mama, we gaan 1,2,3, piano spelen!’, roept ze enthousiast.
Bores staat te trippelen, hij heeft geen idee wat er gaat gebeuren. ‘ééééén, tweeeeee, driiieeeee…’, Norah telt traag en laag. ‘PIANO!’ Met een ruk draait ze zich om. Bores
die eerst wat schaapachtig stond te grinniken, valt bijna omver van het
verschieten. Er ontsnapt een geweldige proestlach bij allebei.
Rube hoort het enthousiaste gelach, en komt mee doen. Als een stelletje paptaarten staan ze daar met z’n drieën te lachen, en geen van hen heeft nog een idee wat de aanleiding was.
Heerlijk vind ik het, dat die 3 nog-maar-net-geboren-wezentjes zich ontwikkelen tot echte persoontjes.
Ze hebben allemaal iets eigen, dat maakt het leuk. Norah is de knutselaar (op het oudercontact vertelde de juf me dat haar enthousiasme om te knutselen aanstekelijk werkt voor de hele klas. En daar ben ik superblij om!). Rube haat tekenen, maar houdt ongelooflijk veel van kranen en tractors, en Bores deelt beide passies. Zowel de manier waarop hij met de tractor speelt als de manier waarop hij geconcentreerd zijn stift vasthoudt, roept herinneringen op.
Het lachen vervaagt, en gaat over in wilddoenerij. Norah wordt boos op Rube omwille van een niet-nader-gedefinieerde-actie die volgens haar niet ok was op dat moment. Wat Rube er toe aanzet het zeker nog eens te doen.
Hij schopt subtiel op Norahs schenen. Waarop Norah reageert als een volleerd voetballer die een rode kaart beoogt.
Het plezier van daarnet is ver te zoeken.
Bores - die dit alles vanop een afstand staat te bekijken - laat een scheetje en schiet in de lach. Rube lacht mee, hij is zijn onweerstaanbare drang om te slaan en te schoppen alweer vergeten. Norah doet haar uiterste best om nog steeds boos te kijken, maar bezwijkt uiteindelijk toch voor de hilarische grap die een scheetje is.
De 3 paptaarten staan weer te gibberen. De sfeer is terug, gered door het subtiele geluid van een luchtverpaatsing.
Het is 21u. Terwijl de 2 oudste kindjes met koorts in bed liggen, herleeft Bores beneden. Hij klimt zijn stoel op, geeft een kleine show, en kruipt er weer af. Zeker 10 keer na elkaar. Daarna bouwt hij een glijbaan met mijn Iphone, waarlangs hij playmobil-hoedjes naar beneden laat glijden. Hij laat zich uit de zetel zakken en verdwijnt in de keuken. Even later loopt hij door het huis met een ongeziene snelheid. Hij wordt achtervolgd door de oplader van mijn laptop, die met een klein draadje aan zijn broek blijft hangen. Hilariteit alom, en ook een beetje spanning, want dat ding loopt even snel als hij, hoe hard hij ook zijn best doet.
Ik ben moe, want hoewel ik vandaag een hele leuke dag had (ik deed een fotoshoot met Bores, daarover later meer! :-) ), heb ik 2.30u file te verwerken.
Dat na een nacht vol kots, hoest en pipi-naast-de-luier.
Ik vraag me af of die vermoeidheid ooit zal beteren. Want ook na een ‘goeie nacht’ (jeweetwel, die waar je slechts 2 keer je bed uit moest), is het toch krabben om de nodige energie voor de dag bijeen te sprokkelen. Soms vraag ik me af hoe andere moeders de boel draaiende houden.Ik bedank prompt het ontstaan van Collect & Go, de reden waarom hier vers eten in huis is.
En dan herinner ik me een mailtje van een jonge mama genaamd Fanny, die trots haar concept voor me uit de doeken doet. Na de geboorte van haar kleine Manon groeide het idee de dagelijkse routine van jonge mama’s aangenamer en eenvoudiger te maken. Ze lanceerde Sweet mama: toekomstige en jonge mama’s ontvangen elke drie maanden een box gevuld met biologische verzorgingsproducten en ecologisch speelgoed. De inhoud van iedere box is aangepast aan hun zwangerschapsfase of de leeftijd van hun baby. ‘Schitterend’, dacht ik toen ik dat las, ‘mama, biologisch, ecologisch, verzorgingsproduct en speelgoed in één zin. Thuis afgeleverd, zonder met 3 kinderen te moeten gaan shoppen.’
Bovendien vind ik het zo dapper dat een jonge vrouw hier voluit voor durft te gaan, dat ik met plezier wat reclame maak. :-)
Meer nog! Ik koppel er meteen een wedstrijdje aan! (Hoeraaaa!) Heb je zin om binnenkort zo’n Sweet Mama box thuis te ontvangen? Laat dan vooral een berichtje na.(dat kan op Facebook, blogspot of instagram). Ik hoor graag wat jouw klein plezier is aan mama worden/zijn, en hoe oud jouw kindje is (of wanneer het wordt verwacht).
De Sweet mama boxen richten zich op kindjes tot 18 maanden, dus sorry mama’s met oudere kindjes, deze is voor de Newbies onder ons. ;-)
De wedstrijd loopt af op 2 februari. (www.sweet-mama-box.com) Tijdens dit schrijven doet Bores de 100e verwoede poging zijn vinger in mijn neus te steken, om dan alsnog af te sluiten met een geweldige kus. Het is te zeggen: een vettige lik dwars over mijn gezicht. Heerlijk toch, moeder zijn!
Elke maand maak ik een foto van onze kinderen. Op dezelfde plaats, in dezelfde sfeer. En elke maand vertel ik hen een piepklein beetje over zichzelf. Opdat we de kleine momenten in hun opgroeien niet zouden vergeten.
december 2016
Bores - 1 jaar 3 maanden
Lengte: 80cm gewicht: 10,7kg schoenmaat: 20-21 nieuwtjes en kenmerken: naast de 8 snijtandjes, kwam deze maand een kies piepen. Je bent een klimmer (en vlotte afdaler), maar zegt nog niet veel (mama - nee - die). Je toont je spieren en tekent graag (hoera!). En als iets wielen heeft, heeft het automatisch een streepje voor.
Rube - 3 jaar 3 maanden
Lengte: 97cm gewicht: 14,2kg schoenmaat: 26 nieuwtjes en kenmerken: je kan een gedichtje zeggen, dat is een geweldige stap voorruit! (Tis te zeggen: dat je überhaupt IETS op commando doet is al straf...) Je koppigheid bereikt een hoogtepunt.
Verder heb je nog steeds een zwak voor kranen en aanverwanten.
Norah- 5 jaar 3 maanden
Lengte: 112 cm gewicht: 20,4kg schoenmaat: 29 nieuwtjes en kenmerken: je probeert alles te lezen, maar je vindt het moeilijker (en frustrerender) dan je zou willen. Je ziet niet altijd het verband tussen de losse letters en het woord. Je verlangt al tot jouw tanden zullen uitvallen (dat snoepjes gaatjes maken in de tanden, kan dus alleen maar een voordeel zijn, vind je).
Sneeuwwitje is jouw lievelingsprinses, ook al draagt ze geen roze.
En omdat ik deze maand heel moeilijk kon kiezen, post ik nog een extra foto. :-) (Let vooral op Bores zijn snoetje! <3 )
Vorig jaar postte ik een stevige nieuwjaarswens op mijn persoonlijke Facebookpagina:
Voor 2016 wensen wij u
Buikgevoel waar voorschriften niet werken
Mooie dromen als het soms donker lijkt
Kracht om je eigen ding te doen
Durf om voluit voor je eigen strategie te kiezen…
Het filmpje van de making-of van ons familiebed stond er bij als illustratie van dit alles.
De wens
Voor 2017 dacht ik niet echt na over wensen. Misschien omdat de wensen van vorig jaar nog steeds gelden en ik nog altijd 100% geloof in buikgevoel. Een betere wens kan ik dus niet bedenken.
Ik kan er eventueel wel nog iets aan toevoegen: Leef bewust, ook als de tijd voorbij lijkt te vliegen.
#100happydays op instagram. Een pagina vol klein geluk.
Dat wens ik ook mezelf toe. Want hoewel dat heerlijk eenvoudig klinkt, moet je er toch verrassend hard aan werken!
2 jaar geleden nam ik deel aan de #100happydays challenge. Het idee is simpel: post elke dag een foto van iets waar je die dag gelukkig van werd, met de bovengenoemde hashtag op de sociale media. 100 dagen na elkaar.
Soms vloekte ik (*pffff wat zou ik vandaag weer posten*), maar het mòeten zoeken naar een mooi moment, doet je anders kijken naar dagdagelijkse dingen. 'Ons klein geluk', noemden wij het.
Het voornemen
Bij bewust leven, hoort ook bewust kiezen.
Dat brengt me onmiddellijk bij mijn goeie voornemen voor dit jaar. (Normaalgezien ben ik niet zo'n voornemensmens, maar een kleine aanzet van zuslief zette me toch aan het denken.) ‘Koop minder, koop bewust, en geniet extra van wat je wél gekocht hebt.’ Dat is het idee.
(Concreet: max. 15 kledingstukken voor mezelf. En ook bij de aankoop van speelgoed & spullen voor ons huis denk ik beter na.)
Het bed
Omdat heel wat mensen er naar vragen, wordt het na 1 jaar toch tijd om even de bevindingen over ons familiebed neer te pennen. Het is na 1 jaar al zo normaal geworden, dat het bijna moeilijk wordt er iets over te vertellen. Alsof je plots een review moet schrijven over het huis waarin je opgroeide.
Maar dus: het bed is de beste beslissing die we als gezin ooit maakten.
Als we 's avonds in bed kruipen, gluren we even naar die slapende snoetjes. En we voeren fluistergesprekken over 'vroeger'. Zo van:'Haha, weet je nog dat de kindjes in die andere kamers moesten slapen?' (Op dezelfde toon als: 'Haha, weet je nog die keer dat je in je blote kont naar de nachtwinkel fietste?' Nooit meegemaakt, maar de toon moet ongeveer zo klinken.)
Ondertussen gaat Rube rechtzitten, redelijk overstuur. Zachtjes leg ik hem neer en trek het deken terug tot onder zijn kin.
Norah ligt onrustig te vechten met haar dromen. In 1 ruk wordt ze wakker. 'Mamaaaaaaa!', roept ze. 'Ssssssst', zeg ik zacht. Ze valt terug in slaap.
Bores moet drinken, en doet dat zonder dat iemand daar iets van merkt. De rust keert terug in het grote bed, en ondertussen praten we stil over vroeger.
Over hoe ik Bores zat te troosten in de logeerkamer, terwijl Dries zijn beste trucs uithaalde om Rube in zijn eigen bedje te laten slapen. En over Norah die op slaapzakvoetjes door de gang dwaalde en zich afvroeg waarom Rube een papa bij zich had en Bores een mama en dat zij helemaal niemand had die de tijd nam haar te troosten. (Dat de broertjes het op een schreeuwen zetten, mag geen reden zijn haar tranen te missen)
Het klinkt een beetje eng, vinden we zelf. En we geven snel een kusje aan die baby die zich met zijn poep omhoog in het midden van het grote bed installeert.
Toegegeven, het heeft even geduurd eer iedereen zijn plek vond in het grote bed. Er zijn nieuwe geluiden waar je moet aan wennen en in het begin is iedereen wakker als 1 kind beslist dat het welletjes is geweest (zo'n verschil met daarvoor is dat niet, toch?). Maar na een tijdje mag er een woedeaanval passeren zonder dat de andere dat merkt.
We trekken het dikke donsdeken wat hoger en lachen om een klein kinderscheetje. Het buikgevoel waarmee we 2016 inzetten is er nog steeds, op dezelfde manier. 'Slaapzacht', zeg ik. 'Slaapzacht', antwoordt Dries. 'Zilverzacht, Regenboogmama en Regenboogpapa', mompelt Norah.
Mama,
15 december 2015. Het was een dag vol tegenstrijdige gevoelens.
De angst dat Lize er niet snel genoeg zou zijn toen te tijd zich leek te verslikken, versmolt met een wachten dat tegelijk eindeloos en veel te snel leek te gaan.
Het verschrikkelijke verdriet je te moeten laten gaan, ging hand in hand met de opluchting dat de pijn weg zou zijn.
Vasthouden en loslaten.
Loslaten, steeds opnieuw, zoals we tijdens jouw ziekte elke dag een beetje moesten doen.
Afscheid van je haar, dat toch nooit lag zoals je het wou. (dat verdomde varkenshaar)
Afscheid van je eeuwige energie en geweldige hulp.
Afscheid van je altijd aanwezige aanwezigheid.
Afscheid van je mening, die zo belangrijk voor ons was.
Afscheid van alles wat je niet wilde loslaten, je zelfstandigheid, je onafhankelijkheid.
Afscheid van je goeie raad, tot op het laatste moment.
Afscheid van je lichaam. In die volgorde. En vasthouden. Aan dat alles en zoveel meer.
Er is geen jaar ooit zo snel voorbij gevlogen als dit jaar. Het is alsof het gisteren was, dat we naar het ziekenhuis kwamen en voor de laatste keer onze tranen met jou deelden.
En tegelijk mama,
er is in geen jaar ooit meer gebeurd, dan in dit jaar. Je zou je bijna afvragen hoe we er in slaagden dat allemaal in 12 maanden te doen passen.
Soms droom ik dat je in de keuken staat. Rommelig, maar gezellig. Ik ben compleet van mijn melk en vraag wat je daar doet. En jij lijkt al even verbaasd. ‘Ik weet het ook niet,' zeg je, 'maar ik ben terug!’
En dan wil ik je zo graag alles laten zien.
Want nu leven we in ‘het leven nà mama’.
Alles waar jij het begin van gekend hebt, is nu afgewerkt. We zijn nieuwe dingen gestart. Dingen waarvan jij nooit hebt geweten dat die er ooit zouden zijn.
Plannen die je niet hebt gedeeld.
Ik weet niet wat ik je zou laten zien mama, als je terug zou zijn.
Misschien neem ik je gewoon mee naar boven in ons atelier. Naar de plek die je voor jezelf had gereserveerd.
We zouden misschien niet eens praten, want het zou niet in een zin passen. We zouden genieten. Van hoe de plannen van vroeger nu écht zouden zijn. Over de plannen van vandaag, praten we later wel. Nog even vasthouden, nu het mag.
Norah- 5 jaar 5 maanden
