Boerderijdieren voor roze meisjes

'Mama', zegt Norah, 'deze week mogen wij een knuffel meebrengen naar school!'
Ze is enthousiast. Haar collectie knuffeldieren is niet alleen heel ruim, ze is er ook erg trots op. Dus de gelegenheid even te gaan opscheppen met die pluchen dingen, laat ze niet onbenut.

'Ik ga Hello Kitty meenemen', zegt ze, 'dat is mijn lievelings.'
'En dan kunnen Obe en Kas eens zien hoe ze er uit ziet, want jongens weten dat niet.'

'Norah', zeg ik, 'er staat in jouw map dat je een knuffel van een BOERDERIJdier moet meebrengen. Dus misschien laten we Hello Kitty gewoon thuis en nemen we die mooie hond of dat dikke konijn mee?'

Norah zucht.
'Mama...' Ze rolt met haar ogen. 'Hello Kitty IS een boerderijdier. Dat is een poes hoor!'

En weer heeft ze gelijk. Waarom moet ik dan zo geweldig lachen bij het idee van een nest kleine Hello Kitty's die door de stal stoeien?

O ja! U vroeg zich ongetwijfeld al af waarom er midden in dit blad een N staat.
Norah vindt het niet kunnen dat 'Hello Kitty' twee (!) keer de T van Tuur bevat, en geen enkele keer de N van Norah.
Met een 'Phoe, ik schrijf toch een N hoor', komt haar eigen letter er dus consequent òòk bij.

Een geboortelijst bij het goede doel

Waarom wij voor een alternatieve geboortelijst kozen

Norah - dag 0 - we kozen voor een klassieke lijst

Toen wij zwanger waren van ons eerste kindje, Norah, legde ik dolenthousiast een geboortelijst. Superleuk toch: shoppen, zonder zelf te betalen.
2 jaar later - tijdens de zwangerschap van Rube - was ik even enthousiast, maar was de inspiratie ver te zoeken. We hadden werkelijk àlles al. Met een beetje moeite wist ik toch een kleine lijst te maken. Allemaal spullen die wel leuk zijn, maar die we eigenlijk niet echt nodig hadden. Pure luxe, gelijkdazzezeggen.

Tijdens mijn derde zwangerschap was Birth Day, van Lieve Blancquaert, op tv. En als er nu iets is wat je NIET aan een zwangere vrouw - barstensvol hormonen - moet laten zien, is het wel vrouwen die bevallen in slechte omstandigheden. Metalen bevaltafels, vol bloed van de voorganger en met hier en daar een kat die komt meegenieten van het spektakel.

Rube - dag 1 - een klassieke lijst, met weinig inspiratie   

Of Missie Mosango, nog zo'n (wondermooi maar o-zo-confronterend) programma. Waar je een gelukzak bent als je kind de geboorte overleeft. Het hakt er in.
Hoe is het mogelijk dat wij moeten zoeken naar nòg een tikkeltje extra luxe, terwijl ergens op dezelfde aardbol mensen in erbarmelijke omstandigheden een kindje op de wereld moeten zetten?

Voor deze zwangerschap gingen wij dus op zoek naar een beter alternatief: een geboortelijst bij het goede doel. Wij kwamen terecht bij Memisa.
Lucie, de kersverse baby van zus Yanne, heeft een lijst bij Oxfam pakt uit.

 

 

Memisa

Hoe werkt het?

Je zet geen lijstnummer bij een bepaalde winkel op je kaartje, maar het rekeningnummer van Memisa. Als mededeling gebruiken de schenkers de naam van je nieuwe spruit. Je ontvangt van Memisa eventueel kaartjes, als je dat wil. Die kan je bij de geboortekaartjes steken, net zoals bij een klassieke geboortelijst.

Wat doe je als ouder?

• Je neemt contact op met Memisa. Dat kan via het contactformulier onderaan de geboortelijst-pagina op hun website of via communicatie@memisa.be
• Je krijgt alle informatie via een foldertje thuis.
• Zet de informatie op je geboortekaartje, of steek het kaartje van Memisa in de omslag
• Als je baby geboren is, geef je een seintje aan Memisa met de naam van je kindje. Vanaf dan houden ze alle schenkingen op deze naam bij in een overzichtelijk lijstje.

Wij zetten een klein gedichtje op het geboortekaartje, en maakten gebruik van het extra kaartje van Memisa. Voor wie inspiratie zoekt: pik gerust ons versje! "Cadeautjes zijn fijn! Maar zelfs al is dit pateeke nog klein, meer spulletjes moeten er niet zijn... Helaas is het niet iedereen gegeven op zo'n manier te starten in het leven. Onze lijst schenken we graag aan het goede doel. Voor een mooi begin en een geweldig gevoel!"

 

Welke feedback krijg je?

Als ouder krijg je wekelijks een update van de schenkingen. Na een maand of 3/4, als er geen schenkingen meer komen, krijg je een overzicht. Daarop staat welk bedrag jouw baby verzameld heeft, en wat ze daar allemaal mee kunnen kopen.
Het geweldige gevoel krijg je er gratis bij.

Oxfam pakt uit

Hoe werkt het?

Net als bij een geboortelijst, krijg je een unieke code. Schenkers kunnen op de website dan effectief een cadeautje kiezen. Dit cadeautje zal je echter niet krijgen (ik betwijfel of ik zo gelukkig zou zijn met 10 geiten, 15 kippen en een ezel ;-) ), maar staat symbool voor wat het bedrag waard is in een land in nood.

 

Wat doe je als ouder?

• Neem contact op met Oxfam via dit formulier
• Je krijgt een unieke code, die je op het geboortekaartje kan zetten
• De schenkers kiezen een cadeautje uit de lijst en krijgen daarvan een wenskaartje dat ze kunnen overhandigen aan de ouders.

 

Welke feedback krijg je?

De ouders kunnen via de unieke code een overzicht bekijken van alle cadeautjes.
Wederom: het heerlijke gevoel is inbegrepen in het pakket.

Welke lijst moet ik kiezen?

Er bestaan uiteraard nog andere alternatieven, maar dit zijn de enige 2 lijsten waar ik ervaring mee heb. Wij kozen bewust voor Memisa, omdat ik als zwangere vrouw nogal gevoelig liep voor alles wat met bevallen en baby's te maken had.
Als schenker zou ik het systeem van Oxfam pakt uit wel fijner vinden. Je hebt veel meer het gevoel een echt geschenkje te geven, wat toch een tikkeltje persoonlijker is.

Dus Memisa, misschien kan dit een tip zijn? Het is veel fijner om een slaapzak  (= het bedrag voor een keizersnede) te schenken, dan om een bedrag op een rekening te zetten.


 Als afsluiter toon ik trots wat Bores aan de wereld schonk.

Bores - week 1 - een alternatieve lijst voelt geweldig!

• Een bevallingstafel
• Een reanimatiekit voor pasgeboren kindjes
• Prenatale consultaties voor 16 mama’s
• 4 levensreddende keizersnedes
• Twee ziekenhuisbedden
• Twee matrassen voor deze bedden
• Een babyweegschaal
• Een foetoscoop om de hartslag van de baby te beluisteren
• Een bloeddrukmeter met stethoscoop

Is dat geen véél mooiere lijst dan een set speelgoed-op-de-groei en rompertjes in 35 kleuren? Een welgemeende dankjewel aan iedereen die van Bores een kleine held maakte!

Omdat ik er best wel trots op ben: het geboortekaartje van Bores! #selfmade ;-)

Avondrituelen

Wat enkele maanden geleden vreselijk chaotisch verliep, is sinds de introductie van het familiebed een gezellig momentje samen.We doen de pyjama aan in de badkamer en we poetsen de tandjes. Daarna zoeken we met het hele gezin een plekje in het oversized bed onder het veel te dikke donsdeken. 
En dan is het verhaaltjestijd.
Om het leeftijdsverschil en de bijhorende interesse in verhaaltjes te overbruggen pakken we het af en toe anders aan. Dan mag Norah zeggen wat ze op de prentjes ziet en dan moet Rube het nazeggen. Plezier verzekerd, knuffelgehalte ten top.
Na het verhaaltje moeten de kindjes naar hun vaste plekje in het bed. Norah moet daarvoor een trapje omhoog, Rube moet een trapje omlaag.

Maar elke avond, keer op keer, komt er wel één of andere geniaal gevonden uitvlucht om tòch het slaapmoment nog even uit te stellen.

Grmmmpfffff - pffffffffff - gnnnnnnnnnnn - jaaa!
Met zijn voeten in een slaapzak - een poging het uit bed klimmen extra lastig te maken - geraakt Rube eindelijk weer op het iets hogere bed.
(Hij was niet slim deze keer. Meestal wacht hij tot we de kamer uit zijn.)
Dan doet hij zijn slaapzak uit, en komt stilletjes van de trap. Best wel schrikken, als je even naar toilet gaat en bij het terugkomen een peuter in de zetel ziet zitten. Of als je geritsel in de gang hoort en daar een klein meneertje zit, die een groot boek leest. Of gekker nog, als je je afvraagt waarom de steekpomp telkens aanslaat, al begint te twijfelen of er ergens een lek zit, en dan in het toilet een blond kereltje betrapt die elk blaadje toiletpapier één voor één doorspoelt.


Deze keer stonden we nog in de kamer. Te kijken hoe hard hij zijn best deed.

"Wat ben je aan het doen, Rube?" vraag ik.
"Oei!" zegt hij, "ik is uit het bedje gevallen!"

Het liefst zou ik me beneden even kinderloos in de zetel ploffen. Maar dit duiveltje in engelengewaad kijkt zo onschuldig, dat ik er toch moet om lachen. 
Waar blijft hij het halen?

Het laatste woord (in kleur)

'Hier, Norah', zegt meter Yanne, 'een speldje.'
In een poging voor 2 minuten het clean desk principe te hanteren brengt ze het speldje van ons veel te volle werktafel naar Norahs haren.
Norah is blij.
'Mama', vraagt ze, 'welke kleur heeft mijn speldje?'
'Blauw', zeg ik.

Norahs gezicht verandert. Blauw is geen roze. Dus het speldje is per definitie lelijk.
Ze kijkt me met een boze blik aan en ik kijk met mijn daar-gaan-we-niet-boos-om-zijn-blik terug.

Kwaad draait Norah zich om en ik schenk verder geen aandacht aan haar roze mening.
Even later komt ze naast me staan met een uitstraling van pure overwinning.  
'Phoe!' zegt ze, 'ik heeft tòch een roze speldje!'
Onder het blauwe speldje zit een klein tekeningetje van een roze speldje. Met haar neus in de wind en een grijns op haar gezicht wandelt ze weer weg.

Het is niet de eerste keer dat Norah een oorlog beslecht met tekeningen.

Daar waar Rube tijdens een ruzie onaangekondigd slaat of schopt, roept Norah 'IK GA VOOR JOU EEN LELIJKE TEKENING MAKEN!!!!!!'
En bij een onenigheid met tante Lize zet Norah het dreigement: 'Ik ga voor jou een boos kindje tekenen hoor!' onmiddellijk om in daden. De post-it met het boze kindje prijkt even later op tante Lize's rug.

Goeie kunst is een uiting van emoties, zeggen ze.
In Norah schuilt een schitterend kunstenaar.

Thuiswerkmama

Binnen de muren van Atelier Feryn wordt 22 februari uitgeroepen tot officiële huildag. Het liefst zonder reden, en het liefst met z'n allen in koor (en niet in dezelfde toonaard).
Laat ons toch maar even luidop zeggen waarom we ook alweer onze kinderen meenemen naar het werk. Wat bezielde ons?

De werkomstandigheden op zo'n huildag spreken voor zich.

Dat ik graag een jonge mama wilde zijn, had ik altijd al gezegd. En zo is het ook gegaan. Net afgestudeerd werd ik op mijn 22e zwanger van ons eerste kindje.
Ik had nog maar net mijn diploma op zak, en was druk aan het solliciteren. Maar welk bedrijf staat te springen om een zwangere vrouw aan te nemen? Bovendien was ik al enkele jaren zelfstandig in bijberoep. Zonder uitzicht op een andere job, was de stap van bijberoep naar hoofdberoep niet zo groot. Dus daar zou ik voor gaan.

Toegegeven, bij het ontmoeten van dat kleine wezentje dat 9 maanden in mijn buik had gewoond, was ik dolgelukkig dat ik geen job had gevonden. Want zelfs al was de zekerheid van mijn zelfstandige activiteit heel miniem, het idee dat ik dat nieuwe leventje uit handen zou moeten geven was voor mij nog veel beangstigender.
 Ik werd dus Thuiswerkmama. Een schitterend woord.

Ondertussen zijn we 4 jaar - en 2 extra kinderen - later. De kleine eenmanszaak werd aan de kant geschoven, en samen met mijn 2 zussen startten we 'Atelier Feryn'. Wat bij de eenmanszaak aanvoelde als ‘we zien wel of het werkt’, voelt nu veel meer als een grotemensenjob.
Mijn enthousiasme is groot, ik heb er geweldig veel zin in en bruis van de ideeën. Maar een nieuwe job betekent ook aanpassingen binnen het gezin. Mijn broze moederhart wil de kinderen absoluut niet naar een onthaalmoeder of crèche brengen. Ik heb de ongelooflijke luxe van thuis uit te kunnen werken, dus daar wil ik alle voordelen uit halen. Het thuisblijven van de kindjes is daar 1 van.

Wat de toekomst op dat vlak zal brengen, weet ik niet.
Maar ik ben me er in elk geval van bewust dat ik me momenteel in een luxepositie bevind. Hoeveel mama’s kunnen werken aan hun droomproject in het bijzijn van de kindjes?

De keuze om geen ‘echte’ winkel te openen, maar een atelier in combinatie met een webshop, is voor ons voor de hand liggend. Zus 1 & 2 hebben kinderen en zus 3 valt soms voor een paar maanden weg omdat ze aan een nieuw acteerproject werkt. En net daarom kozen wij er voor zelfstandig te worden: zodat we zelf onze uren en ons werkritme kunnen bepalen. Als onze kindjes een ‘ik-wil-niet-meer-met-jou-spelen-dus-ik-klop-op-je-hoofd-dag’ hebben, dan halen we onze beste mama-skills boven en maken we een prinsessen-schilderij in plaats van een handtas. ’s Avonds, als de man thuis is en de kindjes in dromenland zijn (of niet, maar dan moet de man maar even ‘het vangnet der kinderlijke emoties’ zijn), is er immers nog tijd genoeg om de werkdag te hervatten.

De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat het niet altijd even eenvoudig is. Als thuiswerkmama krijg je niet vaak dezelfde erkenning als iemand die buitenshuis werkt. De verwachtingen liggen gewoon anders en niet iedereen begrijpt dat een werkdag voor jou ook een WERKdag is. Neen, ik kan niet afwassen en handtassen maken tegelijk.

In elk geval: ik ben heel erg blij dat we de sprong gewaagd hebben. We hebben ons gevoel gevolgd, zonder daarbij te kiezen tussen een carrière of een gezin.
Bovendien: jong geleerd is oud gedaan. *Werpt een blik op de ‘kasjos’ die de dochter tekende.* De opvolging is verzekerd.

Tips voor (potentiële) thuiswerkmama's

1. Een planning is er om orde te scheppen, niet per se om te volgen. Je weet immers nooit hoeveel uren je zal moeten troosten en hoe lang je aan de verzorgingstafel zal doorbrengen.
2. Houd je van orde en structuur? Dan is werken met kinderen rondom je misschien niet zo'n geweldig plan. Vind je het daarentegen geweldig om elke dag je eigen ritme (en dat van de kindjes) te kunnen volgen, dan is thuiswerkmama zijn - meestal - puur genieten.
3. Som vaak genoeg (luidop, dan werkt het extra) de voordelen van het thuis zijn op. Dan vergeet je sneller dat je in je fulltime werkdag slechts 4u kunt factureren wegens te veel afgeleid door peuter- en babyzaken.
4. Wees assertief en maak familie en vrienden duidelijk dat een gewone dag voor jou een werkdag is. Want zelfs al ben je je eigen baas, je kan je niet elk moment vrijmaken voor hen.
5. Zorg dat je genoeg onder de mensen komt, want werken zonder collega's kan heel eenzaam zijn. (Of werk samen met anderen, zoals ik doe met mijn zussen. Gezelligheid verzekerd!)

Morgen is een nieuwe dag. Die roep ik op voorhand uit tot officiële Blijegezichtendag.
Kindjes, hebben jullie dat gehoord?

Schaduwdieren

Het is vroeg deze morgen, als Norah wakker wordt. Veel te vroeg voor een zondag. Maar het concept uitslapen-in-het-weekend is haar nog onbekend, dus ziet ze niet in waarom ze mij zou laten liggen.
'Mamaaaaa! Loopkonijn is al wakker hoor!'
Op haar wekker brandt het lichtje achter het konijntje dat wandelt. Een slimme zet, die wekker. Vòòr de introductie van het wekkertje was het moment dat ze wakker werd 'opstaantijd'. Ook als het nog maar 3u was.

Dus we staan op, want loopkonijn is wakker. (Heeft die wekker geen weekendfunctie?)

In de badkamer verdrinkt mijn mottigheid in Norahs spraakwaterval. 
'Mama, doe nog eens een konijn', zegt ze.
Ze doelt op het schaduwspel dat we gisteren speelden. Het licht aan de spiegel maakt mooie schaduwen tegen de witte muur. Ik maak een konijn met mijn handen en Norah giechelt.
'En nu een vlinder!'
'Een hond!'
Mijn handen vormen een hele dierentuin. Norah is enthousiast. Vaak ziet ze het dier al, nog vòòr ik ze zelf verzonnen heb. 'Een krokodil! Waaaw, een flamingo! Een slang!'
Ik sta maar wat idioot te flapperen, en ben blij dat het venster mat glas heeft.

'Wow!' zegt Norah 'een grote berg met gras!!'
Ik hoor het respect in haar stem - wat kan mama geweldig goed uitbeelden! - en werp toch ook maar een blik op de schaduw. Mijn out-of-bed-hoofd op een lichaam dat een poging doet kousen aan te trekken, prijkt in het groot tegen de witte muur.
Norahs ontzag voor mijn uitbeeldtalent is groot. Mijn bewondering voor haar fantasie nog groter.

Muntpoes

'Poesje! Poeoes!’ roept Norah
‘Miaaaaaauw’ antwoordt Rube.
Hij komt op handen en knieën de keuken in gekropen.
‘Hier, poesje, een beetje eten.’
Norah zet een potje zelfgeknipte snippers op de grond.
De poes begint ijverig te eten.

‘Op!’ zegt Poes.
Hij staat recht en wandelt weg.

Even later zie ik de poes zeulen met een stoel, die weldoordacht voor de kast wordt geplaatst.
Stilletjes miaauwend kruipt de poes op de stoel.
De kast gaat open en ik hoor geritsel.

‘Wat ga jij doen, Rube?’ vraag ik.
‘Isse poesje eten make!’ antwoordt hij kattig. Zo snel hij kan propt hij een handvol ‘groentjes' in zijn mond.

‘Jij weet toch dat je niet zomaar iets uit de kast mag halen!’ zeg ik. Stiekem onderdruk ik mijn lach.
De poes verandert in een leeuw en gromt gevaarlijk.
‘Graaaaaaaaauwl’ roept hij.

De tekstballon vult zich met een geur van munt.

Mijn gezag over ons huisdiertje is beperkt.
Met een zelfverzekerde kattensprong vervolgt Muntpoes zijn weg.

‘Lieve mama!’ roept hij als hij uit het zicht is.